[Anneli]

Dat is wel heel mooi en symbolisch dan, Dees! Ik ken je helemaal niet en zit het hele verhaal al met tranen in mijn ogen te lezen. (Niet op letten, hoor, ben de laatste dagen zo emo over alles, dat de tranen gauw rollen... ;))

Zelf vraag ik me ook af wat ik moet doen op de grote dag... Ik was eigenlijk van plan "gewoon" met mijn bruidegom binnen te komen. Tenslotte ben ik een oudere bruid en ben ik erg van mezelf, om het zo maar te zeggen. En ik vind onze verbintenis heel erg iets tussen ons tweeën. Maar ik ben ook wel een beetje een papkind gebleven, met een erg goede en hechte band met mijn ouders. En mijn vader vroeg van de week ineens zelf of hij me weg moest geven. Eigenlijk vind ik dat niets voor hem om te vragen, dus ik denk dat het iets is dat hem bezig houdt. Maar toen ik vroeg of hij dat dan zou willen, maakte hij er zich met een grapje vanaf.

Het is niet heel makkelijk om uit mijn vader te krijgen hoe hij over gevoelszaken denkt. Hij is ondanks de leeftijd waarop ik mijn aanstaande ben tegengekomen wel echt zo'n pa die zijn dochtertje niet zomaar aan iedereen af wil staan, ook al was ze al bijna 40. Hij heeft ondanks zichzelf ook de traditionele moeite met met aanstaande gehad. "Een aardige jongen, hoor, maar... maar..." Hij heeft zich er ernstige zorgen over gemaakt of hij wel goed genoeg voor mij was. Wel grappig en soms frustrerend om aan te zien en gelukkig verleden tijd, maar toch een teken dat het mijn vader allemaal meer raakt dan hij wil toegeven.
Misschien moet ik maar eens via mijn moeder proberen uit te vissen wat mijn pa nu werkelijk graag zou willen. Dan kan ik er nog eens diep over nadenken.